Oude ambachten in de moderne wereld
Oude kennis en technieken behouden
Globalisering, de digitale revolutie, artificial intelligence… onze huidige wereld. Waar -in een steeds sneller tempo- alles wordt geautomatiseerd en gedigitaliseerd. Meer kennis delen, sneller kennis delen. We kunnen vandaag meer dan ooit van elkaar leren en alles is te vinden via internet (mits je daar vrije toegang toe hebt). Tegelijk leidt dat ook tot het verliezen van oude kennis en technieken, die dan niet meer nodig lijken te zijn. En dat is jammer. Een verlies zelfs.
Culturen samenbrengen
Kunst vormt een belangrijke tegenpool van industriële productie. Het vertraagt, houdt traditionele technieken levend, inspireert en brengt culturen samen. Het is een middel om erfgoed van en tussen culturen te verbinden en te vertalen naar nu.
East meets West
En dan is het een kwestie van zoeken. Zoeken welke techniek en vorm bij je past. En tijdens die zoektocht kwam ik onverwachts in aanraking met Ebru, ofwel papier marmeren. Als ambacht, maar vooral ook als kunstvorm. Het kwam op mijn pad en heeft me daarna niet meer losgelaten.
Het betreft een eeuwenoude techniek, die via China, Japan, Perzië en Turkije verder ontwikkeld werd. Het ambacht is langs de Zijderoute naar het Westen meegereisd. Marmeren werd gebruikt voor het decoreren van officiële documenten en later in Europa voor het binden van boeken.
De marmergilden hielden de kennis over deze techniek geheim. Alleen van meester naar leerling werd dit overgedragen – vaak alleen binnen de eigen familie. Toen in de 19e eeuw steeds meer boeken in massaproductie werden geprint, betekende dat het einde van de unieke gemarmerde boekomslagen. Gelukkig zijn er in Turkije (en daarbuiten) nog steeds kunstenaars die deze ambacht levend houden en het gebruiken als een bron van inspiratie voor hun werk.
Van hand naar hart
Ik heb lessen gevolgd bij meesters in de traditionele kunst van Ebru. En daarna is het oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Ik houd van de diversiteit, het spel met water en verf, de diepte en gelaagdheid, maar vooral de wisselwerking tussen creëren en observeren. Mijn mindset stuurt het beeld. Het beeld stimuleert mijn mindset.
Er zijn vele verschillende technieken, maar waar mijn hart ligt, zijn die technieken die leiden tot beweging in het beeld. Golven, duinen, wolken, bubbels, druppels.. als de beweging van de natuur en het landschap. En kleur, heel veel kleur.
Slow art
Mijn werk is een momentopname van deze beweging. De ene keer geïnspireerd door de natuur, de andere keer vanuit mijn eigen emoties. Maar waar het ook vandaan komt, ik hoor vaak dat het iets met de kijkers doet. En niet persé hetzelfde als het bij mij doet. En dat is het mooie van kunst.
Kunst zegt iets over de maker, maar wellicht nog veel meer over de kijker. Misschien zie en voel jij als toeschouwer wel iets heel anders wanneer we naar hetzelfde kijken.
Ik daag je uit, bekijk kunst altijd S L O W.
Meer weten over slow art?