‘Zeg Inge, er wordt een kunstwedstrijd georganiseerd, dat is wat voor jou’, dat zei een collega tegen me afgelopen zomer. Op zo’n moment gaat er van alles door je heen: Trots, omdat iemand je erop attendeert en je dus blijkbaar goed genoeg vindt om mee te doen aan een wedstrijd. Onzekerheid, want ondanks dat ik al vele jaren aan het oefenen ben met de technieken van ebru, voel ik me ook nog steeds een leerling. Blijdschap, want hoe leuk is het dat kunstenaars een podium kunnen krijgen vanuit een museum en een onafhankelijke jury van kunstkenners, met connecties over heel Europa…
En dat laatste zie ik dan ook direct als een hele mooie uitdaging, dus die heb ik met beide handen aangegrepen. Een commissie van mensen uit de kunstwereld die je kunst, je ideeën en je achterliggende motivatie onder een vergrootglas leggen, met elkaar bespreken en vervolgens aangeven of je op de goede weg zit en natuurlijk die prijs… Kom ik in aanmerking voor een plaats in de top 15? Win ik die prijs in de Luxembourg Art Contest 2021?
Dat laatste is niet gebeurd dit jaar. Maar de jury heeft wel laten weten dat ze potentie zien in de richting waarin mijn eigen signatuur zich ontwikkeld. Hoe leuk is dat?
